تاریخچه:
بالانس کننده بیش از ۱۰۰ سال سابقه دارد. در سال ۱۸۶۶، زیمنس آلمانی ژنراتور را اختراع کرد. چهار سال بعد، یک کانادایی به نام هنری مارتینسون، تکنیک بالانس را به ثبت رساند و این صنعت را راهاندازی کرد. در سال ۱۹۰۷، دکتر فرانتس لاواچک تکنیکهای بهبود یافته بالانس را در اختیار آقای کارل شنک قرار داد و در سال ۱۹۱۵ اولین دستگاه بالانس دو طرفه را تولید کرد. تا اواخر دهه ۱۹۴۰، تمام عملیات بالانس بر روی تجهیزات بالانس کاملاً مکانیکی انجام میشد. سرعت بالانس روتور معمولاً برای به حداکثر رساندن دامنه، سرعت رزونانس سیستم ارتعاش را در نظر میگیرد. اندازهگیری بالانس روتور به این روش ایمن نیست. با توسعه فناوری الکترونیکی و رواج نظریه بالانس روتور صلب، اکثر دستگاههای بالانس از دهه ۱۹۵۰ به فناوری اندازهگیری الکترونیکی روی آوردهاند. بالانس کننده تایر با فناوری مدار جداسازی صفحهای، به طور مؤثر تعامل بین سمت چپ و راست قطعه کار بالانس را از بین میبرد.
سیستم اندازهگیری الکتریکی از ابتدا مراحل فلش، وات متر، دیجیتال و میکروکامپیوتر را طی کرده و در نهایت دستگاه بالانس اتوماتیک ظاهر شده است. با توسعه مداوم تولید، قطعات بیشتر و بیشتری نیاز به بالانس دارند و اندازه دسته بزرگتر میشود. به منظور بهبود بهرهوری نیروی کار و شرایط کار، اتوماسیون بالانس در بسیاری از کشورهای صنعتی از اوایل دهه 1950 مورد مطالعه قرار گرفت و ماشینهای بالانس نیمه اتوماتیک و خطوط اتوماتیک بالانس دینامیک به طور متوالی تولید شدند. به دلیل نیاز به توسعه تولید، کشور ما در اواخر دهه 1950 شروع به مطالعه گام به گام آن کرد. این اولین گام در تحقیقات اتوماسیون بالانس دینامیک در کشور ما است. در اواخر دهه 1960، ما شروع به توسعه اولین خط اتوماتیک بالانس دینامیک میل لنگ شش سیلندر CNC خود کردیم و در سال 1970 با موفقیت به صورت آزمایشی تولید شد. فناوری کنترل ریزپردازنده دستگاه تست تعادل یکی از مسیرهای توسعه فناوری بالانس دینامیک جهان است.
متعادلکننده گرانشی عموماً متعادلکننده استاتیک نامیده میشود. این دستگاه برای اندازهگیری عدم تعادل استاتیکی به گرانش خود روتور متکی است. این دستگاه روی دو روتور راهنمای افقی قرار میگیرد، در صورت وجود عدم تعادل، محور روتور را در گشتاور غلتشی راهنما قرار میدهد تا زمانی که عدم تعادل در پایینترین موقعیت فقط استاتیک شود. روتور متعادل روی تکیهگاهی قرار میگیرد که توسط یک یاتاقان هیدرواستاتیک پشتیبانی میشود و یک قطعه آینه در زیر تکیهگاه تعبیه شده است. هنگامی که هیچ عدم تعادلی در روتور وجود ندارد، پرتو نور از منبع نور توسط این آینه منعکس شده و به مبدا قطبی شاخص عدم تعادل تابانده میشود. اگر عدم تعادل در روتور وجود داشته باشد، پایه روتور تحت تأثیر گشتاور گرانشی عدم تعادل کج میشود و بازتابنده زیر پایه نیز پرتو نور منعکس شده را کج و منحرف میکند، نقطه نوری که پرتو بر روی شاخص مختصات قطبی میاندازد، مبدا را ترک میکند.
بر اساس موقعیت مختصات انحراف نقطه نور، میتوان اندازه و موقعیت عدم تعادل را بدست آورد. به طور کلی، تعادل روتور شامل دو مرحله اندازهگیری عدم تعادل و اصلاح آن است. دستگاه متعادلکننده عمدتاً برای اندازهگیری عدم تعادل استفاده میشود و اصلاح عدم تعادل اغلب با سایر تجهیزات کمکی مانند دستگاه حفاری، دستگاه فرز و دستگاه جوش نقطهای یا با دست انجام میشود. برخی از دستگاههای متعادلکننده، کالیبراتور را به بخشی از دستگاه متعادلکننده تبدیل کردهاند. سیگنالی که توسط حسگر کوچک سختی تکیهگاه متعادلکننده تشخیص داده میشود، متناسب با جابجایی ارتعاش تکیهگاه است. یک متعادلکننده یاتاقان سخت، متعادلکنندهای است که سرعت تعادل آن کمتر از فرکانس طبیعی سیستم روتور-یاتاقان است. این متعادلکننده سفتی زیادی دارد و سیگنال تشخیص داده شده توسط حسگر متناسب با نیروی ارتعاش تکیهگاه است.
شاخصهای عملکرد:
عملکرد اصلیبالانس کننده لاستیک با دو شاخص جامع بیان میشود: حداقل عدم تعادل باقیمانده و نرخ کاهش عدم تعادل: واحد دقت تعادل G.CM، هرچه مقدار آن کوچکتر باشد، دقت بالاتر است؛ دوره اندازهگیری عدم تعادل نیز یکی از شاخصهای عملکرد است که مستقیماً بر راندمان تولید تأثیر میگذارد. هرچه دوره تعادل کوتاهتر باشد، بهتر است.
زمان ارسال: آوریل-11-2023
